Masaya ang araw na ito. Basta. Sabi ko e.

Late na naman ako si TL. Email dito. Email doon. Walang masyadong tasks. Waw! Minsan lang ito. Ang sarap pala ng walang stress at pressure. Grabe!

Tapos lunch time na. Ang bilis. May meeting habang naglu-lunch. Walang patawad! Phone patch lang ako. Others daw ako. Ok lang. Nakikipag-usap lang ako sa mga kasama ko habang nagmi-meeting sila. Mamaya nagsalita na ako dahil may kailangan akong sabihing importante. Hello! Hello! Excuse me po. May meeting na po kami. Sige. Babay!

Oo, isang meeting na naman. Eto totoo na. Hindi na phone patch. Buwanang meeting ito. Mga tao na talaga. Hindi lang boses. The usual presentation ng mga statistics, numbers, graphs, at iba't ibang reports. Zzz... Tapos dumating din ang pinakaaasam na portion, ang bonggang-bonggang awards para sa mga bibong-bibong empleyado. Mababangong salita. Matatamis na kataga. Puno ng pagpupugay. Yan ang maririnig habang binabasa ni manager ang fan mails ng mga napiling bibo employees of the month.

At ang nanalo ay si... ako. Joke lang. Walang nag-nominate sa akin, paano naman ako mananalo. Kawawa naman ako. Wala akong fans club. Haha. Parang nakakainggit. Ang galing naman niya. Ang sipag naman niya. Ang sipsip naman niya. Joke lang ang huli. Parang ang hirap naman kalabanin ang mga iyon. Parang lahat na ng programming language, database, application, system at buong universe ay alam na nila. Pero sabi ko sa sarili ko: Ok lang yan. At least, kyut ka naman. Hahaha. Joke.

Dali-dali na naman ako. Syempre, may isa na namang meeting. Para naman ito sa technical achoochoochoo. Ako kasi ang tech rep, techie, troubleshooter, troublemaker ng aming team. Tech.. Tech.. Tech.. Tik.. Tik.. Tik.. Tumatakbo ang oras. Ayan. Tapos na.

Tapos ano na ang gagawin ko? Ang hirap pala pag may free time. Sweldo! Oo nga pala sweldo ngayon. Napagpasyahan kong mag-withdraw. Inubos ko ang laman ng ATM machine. Isang malaking joke. At naglakad-lakad na din. Kasi di dapat ito ipagdamot. Kailangang ipakita sa buong mundo ang aking kakyutan. Isang malaking joke uli.

Pagkabalik ko simula na ng testing. Testing, testing. Email, email. Nagugutom na ako sobra. Nagagalit na ang aking tiyan at laman-loob. Umuwi na daw ako. Kaya go. Ang dilim na. Sugod sa sakayan. Andaming tao. Walang dyip. Hindi pa naman ako pasensyoso. Ayoko ng pinaghihintay ako. Kaya naglakad na lang ako pauwi.

Sa paglalakad, nakita ko mga taong kumakain ng ice cream. Iniinggit nila ako. Hmp. May pera ako ngayon. Kaya sasabayan ko kayo. Bumili ako ng mamahaling ice cream. Hindi ito yung tig-sampung pisong dirty ice cream. Pang-mayaman ito. At hindi ice cream ang tawag nila dito. Gelato. Pangalan pa lang mahal na.

Masaya palang maglakad habang may kinakain ka. Grabe ang trapik. Kaya ininggit ko ang lahat ng taong nasa loob ng sasakyan, habang ako naglalakad at nilalasap ang masarap na mint with choco ice cream. Mmmm... Natunaw tuloy ang ice cream ko sa kakatitig nila.

Sana araw-araw ganito. Ang hirap pala maging in demand. Haha.