Lakad. Sige pa. Malapit na. Joke lang. Malayo pa. Lakad nang lakad nang lakad. Ang pinakamalapit na mall sa bahay ay isang oras na lakaran. Lakad nang lakad nang lakad. Pahinga. Palamig sa mall. Pauwi naman. Lakad nang lakad nang lakad.

Napagod sa kakalakad. Bumili naman ng bike. Padyak. Taas. Baba. Kaliwa. Kanan. Balanse. Oops. Dapa. Tayo. Padyak uli. Mas mabilis na papuntang mall gamit ang bike. Padyak. Padyak. Padyak. Putik. Bangga ang bike sa kotse. Semplang. Sugatan. Sira ang gulong.

Paalam bike. Upa ng kotse. Nagpaturo mag-drive. Andaming batas trapiko. Diretso. Kaliwa dito. Kanan doon. Bawal lumiko. May kotse pala. Salpok. Sagot ng insurance lahat. Ayos. Drive uli. Freeway. Harurot. Woohoo!

Lumipas ang isang buwan. Tapos na ang upa. Butas ang bulsa. Balik uli sa lakad. Nang lakad nang lakad nang lakad nang lakad nang lakad.

Uno. Semikal. Yun ang tawag sa gupit ko. Pero ano ang tawag nun sa Ingles? Google. Research. Ayun. May piktyurs. Burr ang katumbas ng semikal.

Bihira ang barberya dito. Humaba na ang buhok ko kakahanap ng isa. Sa wakas, nakakita ako habang nagbi-bike. Dito ba? Dito na. Dito na ba? Dito na lang.

Luma na ang barberya. Luma na din ang barbero. Iisa lang ang barbero. Siya din ang may-ari. Tumanda na siya kakagupit ng buhok. Lahat daw na klase ng gupit nagawa na niya.

Heto na ang tanong na pinaghandaan ko. Anong gupit ang gusto ko? Burr. Huh? Tanders na. Di na niya siguro marinig. Burr. Gumagana ba ang hearing aid nito? Burrrrr. Huh?

Tinanong ko si lolo kung meron ba siyang piktyurs ng mga gupit na pwedeng pagpilian. Sa barberya kadalasan madaming nakapaskil na posters ng taong may iba't ibang gupit. Dito sa kanyang barberya ay wala. Playboy magazines, madami.

Duduguin ako sa kaka-Ingles dito sa pag-describe ng gupit ko. Skinhead with still some hair on. Nearly bald. Isip ng artistang semikal. Blanko. Pumasok sa isip ko ang sundalo. Gupit sundalo.

You want that? Yes. Nagsimula na siyang gumupit. Naku baka magmukha akong nag-CAT o ROTC. Shave it all off. Ooops.

Buti na lang semikal ang naging resulta. Tinanong ko kung ano ang tawag sa gupit na ito. Short haircut. What type? Just short haircut. Anak ng barbero.

Bayaran na. $16. Ok. Hala, di ko dala ang wallet ko. Sabi ko kukunin ko lang ang wallet ko tapos babalik ako. Inisip ko kung tatakas na lang ba ako. Pero di ako ganun kasama dahil bumalik ako at nagbayad.

Heto ang masaklap. Tinanong ko ang bagong gupit kong manager kung magkano ang gupit niya. $9.99 pag may coupon. Sa downtown naman $10 ang gupit. Nang pumunta kami ng Chicago, may $5 lang na gupit doon. Putik.

Heto pa ang mas masaklap. Pag uwi ko, harap sa salamin. Di pantay ang gupit. Walang hiya. Sa Pinas, $1 o P40 lang pero maayos ang pagkakagupit.

Dalawang makabuluhang aral: Una. Wag magpagupit sa barberya at barberong niluma na ng panahon. Ikalawa. Gupitan mo na lang ang sarili mo.

At ganun na nga. Bumili ako ng haircut set na nagkakahalaga lamang ng $9.99. Up to sawa na ang gupit. Shave dito. Shave doon. Ang resulta?

Humanda kayo sa Anak ni Baby Ama!

Kapag lumayas ka sa bahay ninyo. Pumunta sa malayo. Tumira sa ibang bansa. Dun mo mamimiss ang cooking ng ina mo.

Walang tatalo sa luto niya. Anuman ang sabihin ng iba. Luto niya ang da bes. Ang pinaka da bes.

Lumayas ako. Pumunta sa ibang lupalop. Dito sa Estados Unidos. Kailangang matutong mabuhay mag-isa. Kumayod. Magising nang maaga. Magluto. Ang huli ang pinakamahirap para sa akin.

Dumating ang araw na kinatatakutan ko. Kailangang magdala ng pagkaing Pinoy para sa salu-salo para ipagdiwang ang kalayaan ng Pilipinas sa opis.

Matagal akong nag-isip kung anong ulam ang pwede kong dalhin. Wala akong maisip na madaling lutuing Pinoy fud. Pansit daw. Ting! Lucky Me Pansit Canton! Tamang-tama may dala pa ako galing Pinas. Lagyan ko na lang ng sahog gaya ng karot at sibuyas dahon. Tapos ayos na.

Kaya lang nahiya ako. Hanggang Lucky Me na lang ba ang kaya kong lutuin? Hanggang doon na lang ba ang kapangyarihan ko sa kusina? Hindi yata. Nagyabang ang mangmang sa kusina.

Nakita ko na lang ang sarili kong bumili ng mga sangkap na kakailanganin para sa aking lumpiang togue. Wala akong mahagilap na togue kaya ang may pinakamalapit na itsura ng togue ang binili ko. Bumili din ako ng pambalot tapos gaya ng plano.. karot at sibuyas dahon.

Naisip kong lumpiang togue dahil ito para sa akin ang pinakamadali. Hindi din pala. Medyo matrabaho din dahil kailangan kong hiwain nang pagkanipis-nipis ang karots. Hindi kerots. Karots. Tapos kailangan kong magbalot ng 30 lumpia. Bigla kong naisip na napadami yata ang bili ko. Napasubo ako.

Kailangan nang lutuin. Kawali. Maraming mantika. Painitin nang matagal. Tapon lahat sa kawali. Mali. Ilagay isa-isa.

Syempre kailanagang ako ang unang tumikim. Pumuputok pa ang balat ng lumpia. Mukha siyang masarap. Di pa iyon sapat. Kailangang masarap talaga. Tinikman ko. Ang sarap! Syempre luto ko, e!

Araw ng paghuhusga. Ano kaya ang masasabi ng onaks? Pasado ba sa panlasa nila? Aprub ba o hindi?

Lahat ng dala kong lumpia ay naubos. May dalawang onaks na nagsabing masarap ang lumpia ko. Ayos! Yayaman kaya ako sa pagtinda ng lumpia dito sa Tate?

May nadagdag na isang bagong recipe sa akin. Tatlo na ang kaya kong lutuin (di kasali ang Lucky Me): Kanin. Itlog (prito at skrambol). Lumpia. Yey!

Matutuwa ang aking ina niyan. Binalita ko na sa kanya at pinadala ang litrato ng aking mga lumpia. Hindi nga lang niya matitikman.

Hanggang sa susunod na lutu-lutuan.

Three airports. Two airplanes. A darn long wait. Finally, the United States of America. Destination: New York. California. Minnesota. Off to the suburbs. Trees, lakes, ducks, here I come!

Adjustments must be made. But first I need to experience jet lag. So this it what they call jet lag. I always feel sleepy. My eyes are heavy. They say it lasts for a week. I thought it was because of the weather.

Yes, weather. At the time I step out of the airport, I felt it. From hot to cooold. And they say it's spring. The wind is still chilly. Glad that winter is over. And the sunset here is much later. Past 8 pm. Three more hours of sunshine and energy. Tornado and thunderstorm please go away.

People. Pinoys are a rarity in Minneapolis. Good thing there are about a dozen of us here so we stick together like glue. On the other hand, Anaps are everywhere. They dominate the population in the workplace. They are your neighbors in the apartment. There's one jogging and another one walking across the street. And then another one. Makes me think if I'm in Minneapolis or in Indianapolis?

House. The crazy search for apartment and housemate begins. Not for me. They are waiting for my arrival. Daddy, mommy, baby and me. Foursome in the house. Rent is split into three. Baby is free. Time to pay? Hey, I am such a baby!

Ride. What to choose? Buy a car. Rent a car. Park and ride. Dial a ride. Bike for summer. Snow mobile for winter. Carpool will do for now. Looking forward to get a bike soon. Hoping it would buy me freedom. Freedom to go anywhere… as far as my footpower can take me.

Capitalism. Everyone's pastime. Buy this. Buy that. Discount. Sale. Coupons. Stubs. Target. Costco. Gadgets. Clothes. Fill those balikbayan boxes. Time starts now.

That's a taste of American life for me here in the Twin Cities. Let me think what I will buy this Thanksgiving. Or maybe this weekend, our company has a discount at this shop. Let me see: Laptop. iPhone. PS3. The list goes on.

Planado na ang lahat: Kailan tayo aalis. Saan tayo titira. At doon masaya tayong magsasama. Aabutin natin ang ating mga pangarap sa malayong lugar. Tayong dalawa.

Ngunit isang malagim na araw ay naglaho bigla lahat ng plano natin. Nawasak lahat ng pangarap natin. Gumuho ang mundong sabay nating binuo sa ating isipan.

Paano na? Iiwan mo ako. Ako na lang ang tatakas at lalayo. Mag-isa. Hindi ka na sasama. Mag-isa na lang ako sa mundong ating pinangarap.

Lecheng embahada iyan. Di ka binigyan ng visa. Hindi ka tuloy makakaalis. May isa pang paraan. Magpakasal ka sa akin. Pumayag ka kaya? Masyado bang mabilis ang pangyayari?

Kaya heto, ilang araw na lang ay lilisan na ako. Labag man sa aking damdamin ay kailangan kong umalis. Sana sa susunod na taon ay magkikita tayo doon sa ating mundong ako muna ang bubuo pansamantala.

Kitakits.

Kailangan mong maging zombie ng isang linggo. Kasama mo ang ibang mga aswang at maligno sa lansangan—sikyu, nars, manong drayber, call (center) boys at girls, holdapers at rapists. Isang linggo mo silang ka-EB.

Pagkagat ng dilim, ito na ang hudyat upang lumabas sa iyong kabaong. Malamig ang hangin. Wala gaanong trapik. Wala gaanong tao. Pauwi sila. Papasok ka naman. Pabalik sila. Papunta ka pa lang. Nagsisimula pa lang ang araw mo. Mali. Nagsisimula pa lang ang gabi mo.

Sa opis, isa-isang nawawala ang mga tao hanggang ikaw na lang ang natira. Mag-isa ka na lang. Kailangan mo ng bolpen. Pahingi po ng bolpen, paalam mo sa supplies. Mamaya nagugutom ka na. Naalala mong may tsokolates sa kabilang cube. Penge tsokolates, sabi mo sa inabandonang cube. Ang sarap. Penge pa. Salamat!

Break time. Nagpasya kang mamasyal. Hindi sa mall. Sarado na yun. Nag-tour ka sa opis. Binisita mo ang mga katabing cube. Tiningnan ang mga gamit at piktyurs na naka-display. Eto kyut. Eto pangit. Hindi yung piktyurs kundi yung stuff toys.

Pagkaraan ng ilang emails at pagsu-surf sa net ay sumikat na ang araw. Panibagong araw na naman. Sa kauna-unahang pagkakataon, ikaw ang pinakamaagang empleyadong pumasok sa opis. Hindi ka late. Kailangang maisulat ito sa aklat ng kasaysayan.

Uwian na. Miss mo na ang kama mo. Magandang umaga!

Laguna is just near Manila. Thanks to traffic, going to Pansol for roughly an hour becomes two hours. Butts hurt. Stomachs empty. Are we there yet?

We arrived at dinner time. Dinner time but no dinner yet. We went to buy roasted chicken and liempo. Then off to the nearby carinderia for some rice. The carinderia was your ordinary carinderia except that it has a flatscreen TV and cable channels on it. Cool!

We brought the food along with us and rode a tricycle which cost P25 a ride, as advised to us. When we got off, we were charged P30. Great. Lesson #1: Ask first how much before anything else. The next morning, we learned that the resort is not far from the tricycle's garage. Lesson #2: Use your feet. Walk.

Tired, deceived and hungry, we finally reached the resort. Got food but no plates and utensils. The person with dozens of plates, bottles of drinks and bags of snacks was yet to come. Our hands became useful that dinner. Finger lickin' good. I joked, So we went all the way to Laguna just to eat Chooks to Go and Andok's? Laughter.

The resort was not really a resort. It was just a house in the subdivision. The main house was off limits. We could only use the billiards, karaoke and pool. We jokingly called our rooms the maids' quarters and the guard house. Probably they were before and the owners got them refurbished. The caretaker had a receiving area which was airconditioned and had cable TV. I didn't want to think that his room was better than ours.

I sampled everything. First, the billiards. I was defeated twice. Well, my only goal was to hit the ball with my stick. Then the pool. Very proud to show my belly. Who needs the gym? We got two taken girls with us. No need for abs. Then it's videoke all night long. Awful. Awkward. Just awww so wrong. I was referring to my voice.

Time to call the shots. Cuervo was our drink. Great with lemon. Nachos with mayo cheese dip for pulutan. My first two shots were Cuervo. The succeeding shots were C2. Thanks C2 for saving me from getting tipsy. I did not cheat. It's called wit.

No sleeping policy at the resort was imposed and agreed upon. Well, they did. They ate, drank and had fun until the break of dawn. I was not KJ. I had sampled every facility available, except for one. It was time for me to try the bed. Good night, or should I say, good morning.

Araw ng Kalayaan. Free Day. Araw ng Gala. Mall Day.

Napatigil ka sa gitna ng mall nang maispotan mo ang isang kyut. May kasama itong isang matandang lalaki. Mukha siyang apo ng lalaki. Pero malakas ang suspetsa mo na DOM ang lalaki at sugar daddy siya ni cutie pie.

Bigla kang tumakbo sa direksyon nina cutie pie at hinila mo siya palayo kay sugar daddy. Nagulat ka sa iyong ginawa. Nabigla din si cutie pie pero sumama din siya sa iyo at sumabay sa pagkaripas ng takbo. Nakangisi ka. Nakangiti naman siya.

Dinala mo siya sa isang madilim na sulok. Bigla mo itong sinunggaban ng halik. Tapos ay tinanong mo siya.

Naaalala mo ba ako?

Hindi, tugon niya.

Sinunggaban mo uli siya ng halik. Mas marahas ngayon. Muli mo siyang tinanong.

Naaalala mo na ba ako?

Hindi, tugon uli niya.

Ipapaalala ko sa iyo. Halika nga dito.

Ibinigay mo sa kanya ang pinakamasarap mong halik. Halik ni Satanas. Lumaban siya. Tumagal ang mainit na eksena.

Natupok din ang apoy. Naghiwalay ang inyong mga labi. Nahimasmasan kayong dalawa.

Kilala mo ba ako? baling niya sa iyo.

Hindi ka na niya hinayaan pang magsalita. Bigla ka niyang siniil ng halik.

Ano? Kilala mo na ba ako?

Hindi ka na naman nakasalita. Pinutakte ka niya ng halik.

Magpapakilala ako. Halika.

Hinila ka niya sabay paglamon niya sa iyong labi. Mamasa-masa ang kanyang halik. Nage-enjoy ka pa nang bigla siyang tumigil.

Paalam! Tumakbo siya palayo sa iyo.

Bigla kang natauhan.

Lumiwanag ang paligid. Nasa gitna ka ng mall. Lumingon ka at nakitang naglalakad palayo sina cutie pie at sugar daddy.

Hinawakan mo ang iyong labi. Basa ito. Napangiti ka.

Buong buhay tayong naghihintay. Naghihintay ng sundo tuwing uwian sa iskwela. Naghihintay tumila ang ulan para makalaro sa labas. Naghihintay umuwi si tatay dala ang baong pasalubong. Naghihintay maging Linggo na uli para makapasyal sa mall. Naghihintay makatapos ng pag-aaral. Naghihintay lumaki upang lumaya. Naghihintay lumaya at lumabas sa tunay na mundo. Naghihintay mahanap ang pag-ibig sa mundo.

May karamay tayo sa ating paghihintay. Mga kaklaseng naghihintay mag-bell at mag-uwian. Mga kaopisinang naghihintay ng inaasam na promotion. Mga pasaherong naghihintay dumating ang dyip ni manong drayber. Sama-sama tayong naghihintay.

Naghihintay ng bukas. Ng susunod na bukas. Ng susunod sa susunod na bukas. Ng bukas ng bukas ng bukas ng bukas. Ng ating magiging kinabukasan.

May dalang pananabik ang pagsapit ng bukas. Ano kaya ang ulam bukas? Ano kaya ang susuotin ko bukas? Ano kaya ang gagawin ko bukas? May maganda kayang mangyayari bukas? Makikilala ko kaya siya bukas?

Siya. Ang iyong pag-ibig. Lahat naman tayo ay naghihintay ng taong makakasama natin sa buhay. Ng makakasama natin sa paghihintay ng bukas. Ng susunod na bukas. Ng marami pang mga bukas.

Hindi natatapos ang bukas. Hindi din natatapos ang paghihintay. Walang katapusang paghihintay. Maligayang paghihintay sa ating lahat!